Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ-ΠΩΒΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ;;;!!!!

Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός; Στὸ βασικὸ αὐτὸ ἐρώτημα ἂς μὴν προσπαθήσουμε ν’ ἀπαντήσουμε μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῆς δημιουργίας τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, γιατί ὁ ἄπιστος δὲν θὰ τὸ παραδεχθεῖ. Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ἀνέστησε νεκρούς, θεράπευσε τυφλούς, ἔδιωξε δαιμόνια, οὔτε τότε θὰ συμφωνήσει. Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ὑποσχέθηκε ἀνάσταση νεκρῶν, βασιλεία οὐρανῶν καὶ ἀνέκφραστα ἀγαθά, τότε ὄχι μόνο δὲν θὰ συμφωνήσει, ἀλλὰ καὶ θὰ γελάσει.
Πῶς λοιπὸν θὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὴν πίστη, καὶ μάλιστα ὅταν δὲν εἶναι πνευματικὰ καλλιεργημένος; Ἀσφαλῶς μὲ τὸ νὰ στηριχθοῦμε σὲ ἀλήθειες, ποὺ κι ἐμεῖς καὶ αὐτὸς παραδεχόμαστε χωρὶς καμιὰ ἀντίρρηση καὶ ἀμφιβολία.
Σὲ ποιὸ λοιπὸν σημεῖο συμφωνοῦμε μαζί του ἀπόλυτα; Στὸ ὅτι ὁ Χριστὸς φύτεψε τὴν Ἐκκλησία. Ἀπ’ αὐτὸ θὰ φανερώσουμε τὴ δύναμη καὶ θ’ ἀποδείξουμε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Θὰ δοῦμε ὅτι εἶναι ἀδύνατο ν’ ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο ἔργο ἡ διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη μέσα σὲ τόσο σύντομο χρονικὸ διάστημα. Καὶ μάλιστα, ὅταν ἡ χριστιανικὴ ἠθικὴ προσκαλεῖ στὴν ἀνώτερη ζωὴ ἀνθρώπους μὲ κακὲς συνήθειες, δούλους τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ὅμως, ὁ Κύριος κατόρθωσε νὰ ἐλευθερώσει ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ὄχι μόνο ἐμᾶς, μὰ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
Κι αὐτὸ τὸ κατόρθωσε χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει ὅπλα, χωρὶς νὰ ξοδέψει χρήματα, χωρὶς νὰ κινητοποιήσει στρατούς, χωρὶς νὰ προκαλέσει πολέμους. Τὸ κατόρθωσε ξεκινώντας μὲ δώδεκα μόνο μαθητές, ποὺ ἦταν ἄσημοι, ἀμόρφωτοι, φτωχοί, γυμνοί, ἄοπλοι…
Μὲ τέτοιους ἀνθρώπους κατόρθωσε νὰ πείσει τὰ ἔθνη νὰ σκέφτονται σωστά, ὄχι μόνο γιὰ τὴν παροῦσα ζωή, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ μέλλουσα. Μπόρεσε νὰ καταργήσει προγονικοὺς νόμους, νὰ ξεριζώσει ἀρχαῖες συνήθειες καὶ νὰ φυτέψει νέες. Μπόρεσε ν’ ἀποσπάσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν εὔκολο τρόπο ζωῆς καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὸ δύσκολο. Καὶ ὅλ’ αὐτὰ τὰ κατόρθωσε, ἐνῶ ὅλοι Τὸν πολεμοῦσαν, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶχε ὑπομείνει ἐξευτελιστικὴ σταύρωση καὶ ταπεινωτικὸ θάνατο!
Ἀσφαλῶς δὲν συμβαίνουν αὐτὰ στοὺς ἀνθρώπους. Μᾶλλον τὰ ἀντίθετα τοὺς συμβαίνουν. Ὅσο δηλαδὴ ζοῦν καὶ εὐδοκιμοῦν οἱ ἴδιοι, τὸ ἔργο τους προοδεύει. Ὅταν ὅμως πεθάνουν, καταστρέφεται μαζί τους ὅ,τι δημιούργησαν. Καὶ αὐτὸ τὸ παθαίνουν ὄχι μόνο οἱ πλούσιοι οὔτε μόνο οἱ ἄρχοντες, ἀλλὰ καὶ οἱ κυβερνῆτες ἀκόμα. Γιατί καὶ οἱ νόμοι τους καταλύονται καὶ ἡ μνήμη τους σβήνει καὶ τ’ ὄνομά τους ξεχνιέται καὶ οἱ ἔμπιστοι ἄνθρωποί τους παραγκωνίζονται.
Αὐτὰ συμβαίνουν σ’ ἐκείνους, ποὺ πρῶτα μ’ ἕνα νεῦμα κυβερνοῦσαν λαοὺς καὶ ὁδηγοῦσαν στὸν πόλεμο ὁλόκληρες στρατιές. Σ’ ἐκείνους, ποὺ καταδίκαζαν σὲ θάνατο καὶ ἀνακαλοῦσαν ἐξόριστους.
Στὸν Κύριο ὅμως ἔγινε ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Θλιβερὴ ἦταν ἡ κατάσταση τοῦ ἔργου Του πρὶν ἀπὸ τὴ σταύρωση: Ὁ Ἰούδας Τὸν πρόδωσε, ὁ Πέτρος Τὸν ἀρνήθηκε, οἱ ὑπόλοιποι μαθητὲς ἔφυγαν γιὰ νὰ σωθοῦν καὶ πολλοὶ πιστοὶ Τὸν ἐγκατέλειψαν. Μόνος ἔμεινε ἀνάμεσα στοὺς ἐχθρούς. Ὅμως, μετὰ τὴ σφαγὴ καὶ τὸ θάνατο, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι δὲν ἦταν ἁπλὸς ἄνθρωπος ὁ Σταυρωμένος, ἔγιναν ὅλα λαμπρότερα, φαιδρότερα, ἐνδοξότερα.
Ὁ Πέτρος, ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος, αὐτὸς ποὺ πρὶν ἀπὸ τὴ σταύρωση δὲν ἄντεξε τὴν ἀπειλὴ μίας ὑπηρετριούλας, ἀλλά, μετὰ ἀπὸ τόσες οὐράνιες διδασκαλίες καὶ τὴ συμμετοχή του στὰ θεία μυστήρια, εἶπε ὅτι δὲν γνωρίζει τὸν Κύριο, αὐτὸς ὁ ἴδιος, μετὰ τὴ σταύρωση, Τὸν κήρυξε στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἀναρίθμητα πλήθη μαρτύρων θυσιάστηκαν, γιατί προτίμησαν νὰ θανατωθοῦν παρὰ ν’ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό, ὅπως τὸν εἶχε ἀρνηθεῖ ὁ κορυφαῖος ἀπόστολος, τρομοκρατημένος ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ ἑνὸς κοριτσιοῦ. Ὅλες τώρα οἱ χῶρες, ὅλες οἱ πόλεις, τὰ ἐρημικὰ καὶ τὰ κατοικημένα μέρη, τὸν Σταυρωμένο ὁμολογοῦν. Σ’ Αὐτὸν πιστεύουν οἱ βασιλιάδες κι οἱ στρατηγοί, οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ὕπατοι, οἱ δοῦλοι καὶ οἱ ἐλεύθεροι, οἱ ἀγράμματοι καὶ οἱ μορφωμένοι, οἱ βάρβαροι καὶ τὰ διάφορα ἔθνη τῶν ἀνθρώπων.
Ἀκόμα κι ὁ μικρὸς καὶ ἀσήμαντος ἐκεῖνος τάφος, ποὺ δέχθηκε τὸ αἱμόφυρτο μαρτυρικὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, εἶναι τιμιότερος ἀπὸ χίλια βασιλικὰ παλάτια καὶ σεβαστὸς ἀκόμα καὶ στοὺς βασιλιάδες.
Τὸ παράδοξο μάλιστα εἶναι, ὅτι αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸν Κύριο, συνέβη καὶ στοὺς μαθητές Του. Γιατί αὐτοὺς ποὺ περιφρονοῦσαν καὶ φυλάκιζαν, αὐτοὺς ποὺ βασάνιζαν σκληρὰ μὲ ἀναρίθμητα μαρτύρια, αὐτοὺς ἀκριβῶς τοὺς ἴδιους, μετὰ τὸ θάνατό τους, τοὺς τιμοῦσαν περισσότερο κι ἀπὸ τοὺς βασιλιάδες.
Καὶ πῶς φαίνεται αὐτό; Στὴ Ρώμη, οἱ αὐτοκράτορες καὶ οἱ ὕπατοι καὶ οἱ στρατηγοὶ τὰ πάντα ἐγκαταλείπουν, καὶ τρέχουν νὰ προσκυνήσουν τοὺς τάφους τοῦ ψαρά Πέτρου καὶ τοῦ σκηνοποιοῦ Παύλου. Στὴν Κωνσταντινούπολη, αὐτοὶ ποὺ φοροῦν τὰ στέμματα, θέλουν νὰ ἐνταφιαστοῦν ὄχι κοντὰ στοὺς τάφους τῶν ἀποστόλων, ἀλλὰ στὰ πρόθυρα τῶν ναῶν τους. Κι ἔτσι γίνονται οἱ βασιλιάδες θυρωροὶ τῶν ψαράδων! Μάλιστα δὲν ντρέπονται γι’ αὐτό, ἀλλὰ καὶ καυχῶνται. Καυχῶνται ὄχι μόνο οἱ ἴδιοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπόγονοί τους.
Ὅταν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἦταν μόνο δώδεκα καὶ δὲν ὑπῆρχε στὴ σκέψη κανενὸς ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἀκόμα ἡ ἰουδαϊκὴ συναγωγὴ ἀνθοῦσε καὶ ἡ ἀσεβὴς εἰδωλολατρία κυριαρχοῦσε σ’ ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν οἰκουμένη, ὁ Κύριος εἶχε προφητέψει: «Πάνω σ’ αὐτὴ τὴν πέτρα (δηλαδὴ πάνω στὴν ὁμολογία πίστεως τοῦ Πέτρου) θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου, καὶ δὲν θὰ τὴν κατανικήσουν οἱ δυνάμεις τοῦ ἅδη» (Ματθ. 16:18).
Διαπιστώνεις τὴν ἀλήθεια αὐτῆς τῆς προφητείας; Βλέπεις τὴν ἐκπλήρωσή της; Σκέψου πόσο σημαντικὸ γεγονὸς εἶναι ἡ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας σχεδὸν σ’ ὅλη τὴ γῆ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα. Σκέψου πῶς ἄλλαξε τὴ ζωὴ τόσων ἐθνῶν καὶ ὁδήγησε στὴν πίστη τόσους λαούς, πῶς κατάργησε προγονικὰ ἔθιμα, πῶς ἀπελευθέρωσε ἀπὸ μακροχρόνιες συνήθειες, πῶς σκόρπισε σὰν σκόνη τὴν κυριαρχία τῆς ἡδονῆς καὶ τὴ δύναμη τῆς ἁμαρτίας, πῶς ἐξαφάνισε σὰν καπνὸ τὴν ἀκάθαρτη τσίκνα τῶν θυσιῶν, τὶς εἰδωλολατρικὲς τελετές, τὶς βδελυκτὲς ἑορτές, τὰ ξόανα, τοὺς βωμοὺς καὶ τοὺς ναούς, πὼς οἰκοδόμησε παντοῦ ἅγια θυσιαστήρια, στὴν πατρίδα μας καὶ στὶς χῶρες τῶν Περσῶν, τῶν Σκυθῶν, τῶν Μαύρων, τῶν Ἰνδῶν. Τί λέω; Ἀκόμα καὶ στὰ Βρετανικὰ νησιά, ποὺ βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴ Μεσόγειο, στὸν ὠκεανό, ἁπλώθηκε ἡ Ἐκκλησία καὶ χτίστηκαν θυσιαστήρια.
Τὸ ἔργο τῆς ἀπελευθερώσεως τόσων λαῶν ἀπὸ μακροχρόνιες αἰσχρὲς συνήθειες, καθὼς καὶ ἡ μεταβολὴ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν εὔκολο στὸν πολὺ δύσκολο, εἶναι πράγματι θαυμαστό, μᾶλλον ὑπερθαύμαστο. Ἀποδεικνύει θεία ἐνέργεια, ἀκόμα κι ἂν κανεὶς δὲν τὸ εἶχε ἐμποδίσει, ἀκόμα κι ἂν ἐπικρατοῦσε εἰρήνη καὶ πολλοὶ τὸ εἶχαν βοηθήσει. Γιατί ἡ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐρχόταν σὲ σύγκρουση μόνο μὲ τὴν ἀρχαία συνήθεια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἡδονή, τὸν εὐχάριστο τρόπο ζωῆς. Εἶχε δηλαδὴ δύο ἰσχυροὺς ἀντιπάλους, ποὺ τυραννοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους: τὴ συνήθεια καὶ τὴν ἡδονή.
Ὅσα εἶχαν παραλάβει, πολλοὺς αἰῶνες πρίν, ἀπὸ τοὺς πατέρες, τοὺς παπποῦδες καὶ τοὺς ἀρχαιότερους προγόνους, ἀκόμα κι ὅσα εἶχαν παραλάβει ἀπὸ φιλοσόφους καὶ ρήτορες, ὅλα αὐτὰ συμφώνησαν νὰ τὰ περιφρονήσουν, πράγμα ἐξαιρετικὰ δύσκολο. Ἔπρεπε ἀκόμα νὰ δεχθοῦν ἕναν νέο τρόπο ζωῆς, καὶ μάλιστα πολὺ δυσκολοτερο. Γιατί ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν τρυφὴ καὶ ὁδηγοῦσε στὴ νηστεία. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴ φιλαργυρία καὶ ὁδηγοῦσε στὴν ἀκτημοσύνη. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ἀσέλγεια καὶ ὁδηγοῦσε στὴν ἁγνεία. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸ θυμὸ καὶ ὁδηγοῦσε στὴν πραότητα. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸ φθόνο καὶ ὁδηγοῦσε στὴ φιλία. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ἄνετη κι εὐχάριστη ζωὴ καὶ ὁδηγοῦσε στὴ δύσκολη, τὴ σκληρή, τὴ γεμάτη θλίψεις. Καὶ μάλιστα ὁδηγοῦσε σ’ αὐτὴν ἐκείνους, ποὺ εἶχαν συνηθίσει στὴ ζωὴ τῶν ἀνέσεων. Γιατί δὲν ἔγιναν, βέβαια, χριστιανοί, ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν σ’ ἄλλους κόσμους καὶ δὲν εἶχαν ἁμαρτωλὲς συνήθειες, ἀλλὰ ἔγιναν ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν σαπίσει μέσα σ’ αὐτὲς καὶ εἶχαν γίνει πιὸ μαλακοὶ κι ἀπὸ τὸν πηλό. Αὐτοὺς κάλεσε νὰ βαδίσουν τὸν σκληρὸ καὶ τραχὺ δρόμο. Καὶ τοὺς ἔπεισε νὰ τὸν βαδίσουν!
Πόσους ἔπεισε; Ὄχι μόνο δύο ἢ δέκα ἢ εἴκοσι ἢ ἑκατό, ἀλλ’ ἀμέτρητους.
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
 

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΧΡΟΝΟ ΧΡΙΣΤΟ!!

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΧΡΟΝΟ ΧΡΙΣΤΟ.
Κάποια κόρη, ενάρετη και ευλαβής, είχε πολύ πόθο να δει τον Κύριο παιδί τριών χρόνων, όπως Αυτός ήταν κατά σάρκα, όταν άρχισε να μιλάει. Προσευχήθηκε, λοιπόν, πολλές φορές στον Κύριο γι’ αυτό το θέμα. Τελικά, την άκουσε ο Πανοικτίρμων και Πολυέλεος Χριστός.
Μια μέρα πήγε στην εκκλησία να λειτουργηθεί· και όταν τελείωσε η Λειτουργία και έφυγε όλος ο λαός, έμεινε αυτή και προσευχόταν προς την Παναγία με ευλάβεια και κατάνυξη μέχρι την ώρα του γεύματος, όπως είχε πάντοτε συνήθεια να κάνει, λέγοντας τον «Αρχαγγελικό Χαιρετισμό» το: «Θεοτόκε Παρθένε») και όσα άλλα ήξερε, μελετώντας του Κυρίου τα θεία Μυστήρια, δηλαδή τη Σάρκωση, το Πάθος και την Ανάσταση.
Καθώς, λοιπόν, στεκόταν σε αυτή τη θεία μελέτη και την ουράνια θεωρία, είδε εκεί ένα παιδί περίπου τριών χρόνων που περιφερόταν γύρω από την αγία Τράπεζα, το οποίο έδειχνε πολύ όμορφο και ενδοξότατο. Και αυτή, επειδή νόμιζε ότι ήταν το παιδί κάποιου άρχοντα που το άφησαν εκεί από απροσεξία, το πήρε και έπαιζε μαζί του και το καταφιλούσε πολλή ώρα και το αγκάλιαζε, γιατί φαινόταν πολύ ωραίο και πιο χαριτωμένα απ’ όλα τα νήπια. Και όταν το ρώτησε ποιανού παιδί ήταν, αυτό δεν αποκρίθηκε καθόλου, μόνο την κοίταζε με βλέμμα γλυκύτατο και θαυμάσιο.
Και εκείνη νόμιζε ότι τούτο το παιδάκι δε μιλούσε, επειδή ήταν ακόμη μικρό στην ηλικία· και επειδή πόθησε να το κάνει να μιλήσει, του λέει: «Πες, παιδί μου, “Χαίρε Κεχαριτωμένη”!». Και το βρέφος επανέλαβε τα λόγια με ομιλία γλυκύτατη και χαριτωμένη. Και αυτή πάλι του έλεγε λέξη–λέξη όλο τον υπόλοιπο «Αρχαγγελικό Χαιρετισμό» και το θείο νήπιο τής αποκρινόταν λέγοντας τα ίδια λόγια με ομιλία γλυκύτατη και ωραία στην άρθρωση μέχρι που έφτασε στο «Εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου», λόγο τον οποίο, ο πραότατος και ταπεινός στην καρδιά Ιησούς Χριστός, δε θέλησε να τον πει.
Και αυτή η κοπέλα είπε στο παιδί άλλες δυο φορές τον «Αρχαγγελικό Χαιρετισμό», παρακινώντάς το να πει και αυτόν τον λόγο ως τιμιότερο απ’ όλους τους άλλους. Και το βρέφος την κοίταζε με βλέμμα ιλαρό και σπλαχνικότατο: «Χαίρε, αγαπημένη Μου θυγατέρα· γιατί αυτό που ποθούσες, το είδες!». Αυτά, είπε ο Δεσπότης Χριστός και έγινε άφαντος.
Τότε η ενάρετη κόρη κατάλαβε ότι τούτο το μικρό παιδί ήταν ο Δεσπότης Χριστός και μέσα της πληγώθηκε από τον έρωτά Του και Τον ευχαρίστησε για την ευσπλαχνία Του που καταδέχθηκε και την άκουσε και την εύφρανε με τη θεϊκή παρουσία Του. Και έμεινε η ενθύμησή Του τόσο πολύ μέσα στη διάνοιά της, ώστε κάθε ώρα Τον μελετούσε και Τον στοχαζόταν, με τόση ευχαρίστηση και απόλαυση, που ερχόταν πολλές σε θεία έκσταση. Ζώντας, λοιπόν, με παρθενία και καθαρότητα βίου, αναχώρησε από την πρόσκαιρη ζωή και απήλθε σε εκείνη τη μακάρια και αιώνια...
ΑΓΑΠΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ,
(1595–1656/7)
[Αγαπίου Μοναχού του Κρητός:
«Αμαρτωλών Σωτηρία»,
Φωτογραφία της μαρα πασχαλακη.
 

ΜΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΣ!!!!

Γιατί κρίνουμε τους αδελφούς μας;
Διότι δεν προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
Όποιος καταγίνεται με τη γνώση του εαυτού του,
δεν προλαβαίνει να παρατηρεί τους άλλους.
Κατάκρινε τον εαυτό σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.
ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ
Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ'''

"Όταν προσεύχεσαι, να λες μέσα σου, σε πείσμα των διαφόρων λογισμών και προκλήσεων, που προέρχονται από τον πονηρό:
''Ο Κύριος είναι τα πάντα για μένα''.
Το ίδιο να κάνεις και στην καθημερινότητά σου.
Όταν τα πάθη σε πολεμούν, όταν ο εχθρός σε καταπιέζει, όταν δοκιμάζεσαι από αρρώστειες, δυστυχίες και καταστροφές, να λες:
''Ο Κύριος είναι τα πάντα για μένα. Μόνος μου δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να υπομένω, να ξεπερνάω ή να κατανικώ οτιδήποτε. Δύναμή μου είναι Εκείνος."
~ Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
Φωτογραφία της Fotini Boubouli.
 

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΔΩΡΟ!!

ΤΟ ΔΩΡΟ
Κάπου εκεί γύρω στα 413 μ.Χ. ο άγιος Ιερώνυμος ο οποίος ασκήτεψε κοντά στον Ιορδάνη ποταμό, ένα τέτοιο βράδυ, ξημερώματα Χριστουγέννων βρισκόταν μέσα στο σπήλαιο της Βηθλεέμ και προσευχόταν όλη την νύχτα. Κοντά στην αυγή, και εκεί που προσευχόταν, ακούει μια φωνή: - Ιερώνυμε τι δώρο θα μου κάνεις που γεννήθηκα σαν σήμερα; Ο άγιος σάστισε για λίγο, αλλά γνωρίζοντας μέσα του την φωνή του Χριστού, απαντά: - Κύριε εγώ σου τάδωσα όλα. Την ζωή μου ολόκληρη την αφιέρωσα σε σένα. Τί δώρο να σου κάνω Και ο Χριστός του απαντά: - Τις αμαρτίες σου Ιερώνυμε, τις αμαρτίες σου. (Η αμαρτία στην Ορθόδοξη διδασκαλία σημαίνει ασθένεια της ελευθερίας) Ο Θεός δεν θέλει ούτε μεγαλοπρεπείς ναούς με μάρμαρα και χρυσά, ούτε ασημένια καντήλια, ούτε ξυλόγλυπτα τέμπλα, ούτε μεγάλες λαμπάδες, ούτε χρυσοκέντητα άμφια και ότι άλλο υλικό, αυτά όλα είναι δικές μας ανθρώπινες ματαιοδοξίες. Ο Θεός θέλει να του δώσουμε τις αμαρτίες μας, την προαίρεσή μας για να την θεραπεύσει, έτσι δωρεάν (σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου), γιατί έτσι ελεύθερα μας αγαπά.. Όπως γράφει ο άγιος Αθανάσιος στο λόγο του "Περί ενανθρωπήσεως": "Ου γαρ ήλθεν (ο Χριστός) την φύσιν ανήλεν, αλλά την προαίρεσιν διορθώσαι".

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΑΛΟΓΑ!!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΑΛΟΓΑ
Την εποχή που ο Αρειανισμός ταλάντευε τους χριστιανούς αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί στην Νίκαια η Α' Οικουμενική Σύνοδος.
Ξεκίνησε λοιπόν και ο Άγιος Σπυρίδωνας μαζί με τον μαθητή του και διάκονό του τότε Άγιο Τριφύλλιο το ταξίδι τους προς την Νίκαια. Όταν τους έπιασε το σούρουπο σταμάτησαν κάπου να διανυκτερεύσουν. Ο Τριφύλλιος έδεσε τα δύο άλογα και πέφτουν να ξεκουραστούν.
Το πρωί αφότου ξυπνήσανε είπε ο Άγιος Σπυρίδωνας στον διάκονό Τριφύλλιο του:
Πήγαινε παιδί μου, φέρε τα άλογα τώρα πού είναι νωρίς ακόμη να ξεκινήσουμε για το μεγάλο ταξίδι μας. Ήταν δεν ήταν δύο ώρες πριν ξημερώσει. Πήγε στον σταύλο και βρήκε τα άλογα αποκεφαλισμένα.
Τρέχει στο Γέροντά του και του λέει:
-Πάτερ, αλλοίμονο μας κάποιοι κακοί άνθρωποι σκότωσαν τα άλογά μας. Και τότε ο Γέροντας Επίσκοπος Σπυρίδων είπε στον υποτακτικό του Τριφύλλιο:
-Αυτοί οι αρειανοί το έκαμαν αυτό το έργο γιά να μή πάμε στήν σύνοδο. Πήγαινε και βάλε το κεφάλι των αλόγων στην θέση του σώματός τους και έρχομαι κι εγώ. Ακόμη δεν είχε ξημερώσει.
Ὁ Τριφύλλιος, επειδή ήταν ακόμη σκοτάδι, εφήρμοσε το άσπρο κεφάλι στο μαύρο άλογο και το μαύρο κεφάλι στο άσπρο άλογο.
Όταν έφτασε ο Άγιος Σπυρίδων στον σταύλο, γύρισε προς τα άλογα που κοίτονταν νεκρά μες το σκοτάδι και ψέλλισε ''Να είσαι δοξασμένος Κύριε, Εσύ που έδωσες ζωή σε ολόκληρη την κτίση τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν."
Αμέσως τα άλογα αναστήθηκαν.
Δεν είχε δει πως είχε γίνει λάθος και δεν τοποθετήθηκαν τα κεφάλια των αλόγων στα σωστά σώματά τους και μόλις ανέτειλε ο ήλιος ο μαθητής του είπε στον Γέροντά του:
-Γέροντα, έκαμα κάποιο λάθος, έβαλα το κεφάλι του άσπρου αλόγου στο μαύρο άλογο και το αντίθετο.
-Άφησέ τα αυτά, παιδί μου, έτσι ήθελε ὁ Θεός και συνεχίσανε το ταξίδι τους.
Από όσα χωριά και πόλεις περνούσαν οι κάτοικοι κοιτούσαν ξαφνιασμένοι διότι τα κεφάλια των αλόγων δεν ταίριαζαν με το υπόλοιπο σώμα και ακόμη πιο ξαφνιασμένοι ήταν οι εκτελεστές των αλόγων.....
Μέγα και θαυμαστά τα έργα σου Κύριε μέσω των εν τη γή Αγίων σου !!!!!
Άγιε Σπυρίδωνα και θαυματουργέ πρέσβευε υπέρ ημών.....
Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
 

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ!!!

Να, είσαι Χριστοφόρος χριστιανέ!
Είσαι Θεοφόρος!
Να, ζείς, οπως ο μικρός «Θεός κατά χάριν».
Να, ζείς με τον Χριστό και για χάρη του Χριστού, γιατί Αυτός ο Χριστός είναι το μόνο λογικό και χαρμόσυνο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και για μένα και για σένα και για τον κάθε άνθρωπο.
Γιʼ αυτό: όλα για τον Χριστό, τον Χριστό να μην Τον ανταλλάξεις με τίποτε!
Ας είναι Αυτός –ο θαυμαστός και ελεήμονας πρός όλους τους ανθρώπους – Κύριος και Σωτήρας μας. «Αυτός πρώτος σε όλα», μέσα σε όλη τη ζωή μου, σε όλη τη ζωή σου και τη ζωή του κάθε ανθρώπου, τη ζωή που αρχίζει εδώ στη γή, για να συνεχιστεί σε ολόκληρη την αιωνιότητα, σε όλους τους ουράνιους Θείους κόσμους. Γιʼ αυτό πάλι και πολλές φορές επαναλαμβάνω τη χαρμόσυνη φωνή και τον αγγελικό χαιρετισμό:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!
~ Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Φωτογραφία της Fotini Boubouli.
 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Ο Γέροντας Παΐσιος για τα Χριστούγεννα.
«Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»…
Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των πιστών με όλες τις άγιες γιορτές Του, μας ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη πνευματική να τις πανηγυρίζουμε πνευματικά. Tότε τις γλεντάμε πνευματικά και μεθάμε πνευματικά από το παραδεισένιο κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.
Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε Άγιας Ημέρας και να λέμε την ευχή δοξολογώντας το Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι δεν αλλοιώνεται.
– Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;
– Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε; Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.
– Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;
– Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία φάτνη, τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο.Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;
-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ομού και δακρύουσα» αναρωτιόταν:… «Επιδώσω σοι μαζόν, τω τα σύμπαντα τρέφοντι, ή υμνήσω σε, Υιόν και Θεόν μου; Ποίαν εύρω επὶ σοί προσηγορίαν;»
– Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!
– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;
– Για να ζήσουμε αυτά τα θεία γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα θεία νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού. Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνει Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.
Φωτογραφία της μαρα πασχαλακη.
 

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ BLOOM

"Κατά την Ενσάρκωση και την Γέννηση βλέπουμε οτι ο Θεός έν Χριστώ, παραδίδει τον εαυτό Του στους ανθρώπους με την μορφή ενός ανυπεράσπιστου παιδιού. Παραδίδεται! Μπορούμε να τον κάνουμε οτι θέλουμε. Βλέπουμε πως είναι η θεία αγάπη και τελικά πως πρέπει να είναι η τέλεια ανθρώπινη αγάπη: μία ολοκληρωτική αυτοπροσφορά, ανυπεράσπιστη, ολότελα ευάλωτη που καλεί σε ανταπόκριση. Ο Θεός δίνει την αγάπη Του, δίνει τον Εαυτό Του, με κάθε δυνατό τρόπο. Είναι έτοιμος να μπεί στη ζωή μας, να γεμίσει τις καρδιές μας, να θρονιαστεί στη διάνοια μας, να γίνει η βούληση της βούλησης μας. Για να Του το επιτρέψουμε όμως να το κάνει πρέπει να του δώσουμε τον εαυτό μας, πρέπει να απαντήσουμε στην Αγάπη, με αγάπη, στην εμπιστοσύνη που ο Θεός δείχνει σ' εμάς να απαντήσουμε με πίστη δηλαδή με εμπιστοσύνη και πιστότητα σ' Αυτον, και μετά-μετά, εμείς, καθένας χωριστά και όλοι μαζί ώς Εκκλησία, θα γίνουμε το "Ελθέτω η Βασιλεία σου" η απαρχή της ολοκλήρωσης του χρόνου η απαρχή της ένδοξης νίκης.
~ Μητροπ. Anthony Bloom.
Φωτογραφία της Fotini Boubouli.
 

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!

Αυτά είναι Χριστούγεννα...
Στήριξη ζητούν ιδιαιτέρως οι άνθρωποι σήμερα περισσότερο από ποτέ. Τα σπιτικά τους και οι καρδιές τους ζητούν ζεστασιά γιατί έχουν μεγαλύτερη παγωνιά από αυτήν που έχουν οι άστεγοι τον χειμώνα. Άνθρωπο ζητούν και άνθρωπο δεν έχουν. Αλήθεια ποιον να λυπηθείς τέτοιες μέρες αλλά και κάθε μέρα; Εκείνους που ζουν στο δρόμο ή εκείνους που έμειναν «άστεγοι» αγάπης και επικοινωνίας μέσα στο «ζεστό τους» σπίτι.
Φαινόμενο στις μέρες μας η αποξένωση, η μοναξιά και η απογοήτευση. Φαινόμενο και η τόση αδιαφορία.
Έρχονται Χριστούγεννα, που για τον καθένα τελικά σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Χριστούγεννα είναι το να βγεις από τον εαυτό σου. Χριστούγεννα σημαίνει δόσιμο και αν έτσι τα ζήσεις, ζεις την εσωτερική πληρότητα καί αυτό γίνεται κάθε φορά που θα κινείσαι στα όρια της προσφοράς για τον άλλον. Χριστούγεννα έρχονται, ας κάνουμε όχι το δεδομένο αλλά μια υπέρβαση, το κάτι παραπάνω και το διαφορετικό. Και αυτό βιώνοντάς το προσωπικά και μυστικά. Ας βοηθήσουμε με τρόπο μυστικό, κάποιον που μάθαμε ότι είναι μόνος τούτη την χρονιά, που είναι στο νοσοκομείο, που πενθεί από τον θάνατο κάποιου ανθρώπου. Αυτός ας γίνει για μας Χριστούγεννα και ο «καλός μας χρόνος».
Δύο κορυφαίες συναντήσεις ας γίνουν αυτά τα Χριστούγεννα μιά με τον Ενανθρωπήσαντα Χριστό στο κοινό άγιο Ποτήριο και άλλη μιά με τον κάθε «χριστό» δίπλα μας. Αυτά είναι αληθινά, πραγματικά Χριστούγεννα, που δεν έχουν πολλά φώτα αλλά το «φως το αληθινόν»!
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ -ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ!!

Ο εκκλησιασμός
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου
Λιμάνια πνευματικά οι ναοί
Με λιμάνια μέσα στο πέλαγος μοιάζουν οι ναοί, που ο Θεός εγκατέστησε στις πόλεις. πνευματικά λιμάνια, όπου βρίσκουμε απερίγραπτη ψυχική ηρεμία όσοι σ' αυτά καταφεύγουμε, ζαλισμένοι από την κοσμική τύρβη. Κι όπως ακριβώς ένα απάνεμο κι ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφάλεια στα αραγμένα πλοία, έτσι και ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ' αυτόν προστρέχουν και αξιώνει τους πιστούς να στέκονται με σιγουριά και ν' ακούνε το λόγο του Θεού με γαλήνη πολλή.
Ο ναός είναι θεμέλιο της αρετής και σχολείο της πνευματικής ζωής. Πάτησε στα πρόθυρά του μόνο, οποιαδήποτε ώρα, κι αμέσως θα ξεχάσεις τις καθημερινές φροντίδες. Πέρασε μέσα, και μια αύρα πνευματική θα περικυκλώσει την ψυχή σου. Αυτή η ησυχία προξενεί δέος και διδάσκει τη χριστιανική ζωή. ανορθώνει το φρόνημα και δεν σε αφήνει να θυμάσαι τα παρόντα. σε μεταφέρει από τη γη στον ουρανό. Κι αν τόσο μεγάλο είναι το κέρδος όταν δεν γίνεται λατρευτική σύναξη, σκέψου, όταν τελείται η Λειτουργία και οι προφήτες διδάσκουν, οι απόστολοι κηρύσσουν το Ευαγγέλιο, ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς, ο Θεός Πατέρας δέχεται την τελούμενη θυσία, το Άγιο Πνεύμα χορηγεί τη δική Του αγαλλίαση, τότε λοιπόν, με πόση ωφέλεια πλημμυρισμένοι δεν φεύγουν από το ναό οι εκκλησιαζόμενοι;
Στην εκκλησία συντηρείται η χαρά όσων χαίρονται. στην εκκλησία βρίσκεται η ευθυμία των πικραμένων, η ευφροσύνη των λυπημένων, η αναψυχή των βασανισμένων, η ανάπαυση των κουρασμένων. Γιατί ο Χριστός λέει: «Ελάτε σ' εμένα όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι με προβλήματα, κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθ. 11:28). Τί πιο ποθητό απ' αυτή τη φωνή; Τί πιο γλυκό από τούτη την πρόσκληση; Σε συμπόσιο σε καλεί ο Κύριος, όταν σε προσκαλεί στην εκκλησία. σε ανάπαυση από τους κόπους σε παρακινεί. σε ανακούφιση από τις οδύνες σε μεταφέρει. Γιατί σε ξαλαφρώνει από το βάρος των αμαρτημάτων. Με την πνευματική απόλαυση θεραπεύει τη στενοχώρια και με τη χαρά τη λύπη.
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΒΡΕΦΟΣ!!!

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΒΡΕΦΟΣ
Το παιδί ως Θεός, ο Θεός ως παιδί… Γιατί δημιουργείται αυτή η ζωηρή συγκίνηση την περίοδο των Χριστουγέννων όταν οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί με χλιαρή πίστη ή ακόμη και οι άθεοι, παρατηρούν αυτό το μοναδικό, ασύγκριτο θέαμα της νεαρής μητέρας να κρατά το παιδί στην αγκαλιά της, και γύρω τους οι «Μάγοι οι από Ανατολών», οι ποιμένες, δροσεροί από τη νυχτερινή τους σκοπιά στους αγρούς, τα ζώα, ο ανοιχτός ουρανός, ο αστέρας; Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι, αλλά και συνεχώς ανακαλύπτουμε, πως σ’ αυτόν το θλιβερό πλανήτη μας δεν υπάρχει τίποτε ομορφότερο και πιο χαρμόσυνο απ’ αυτό το θέαμα, που το πέρασμα των αιώνων αποδείχτηκε ανίκανο να ξεριζώσει από τη μνήμη μας; Επιστρέφουμε σ’ αυτό το θέαμα οποτεδήποτε δεν έχουμε άλλο καταφύγιο, οποτεδήποτε έχουμε βάσανα στη ζωή, και αναζητούμε αυτό που θα μας ελευθερώσει.
Όμως στην ευαγγελική διήγηση για τη γέννηση του Ιησού Χριστού, η μητέρα και το παιδί δε λένε ούτε μία λέξη, ωσάν οι λέξεις να είναι περιττές, επειδή καμιά λέξη δεν μπορεί να ερμηνεύσει, να ορίσει ή να εκφράσει το νόημα όσων έλαβαν μέρος και εκπληρώθηκαν εκείνη τη νύχτα. Και παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούμε λέξεις εδώ, όχι για να εξηγήσουμε ή να ερμηνεύσουμε, αλλά επειδή, όπως η Γραφή λέει, «εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί» (Ματθ. 12, 34). Είναι αδύνατο κάποιος, που ξεχειλίζει η καρδιά του, να μη μοιραστεί με άλλους τα βιώματά του.
Οι λέξεις «παιδίον» και «Θεός» είναι οι πλέον αποκαλυπτικές για το μυστήριο των Χριστουγέννων. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα μυστήριο που απευθύνεται στο παιδί που συνεχίζει να ζει μυστικά μέσα σε κάθε ενήλικα, στο παιδί που συνεχίζει να ακούει ό,τι ο ενήλικας έχει πάψει να ακούει, και που ανταποκρίνεται με μια χαρά, που ο ενήλικας, μέσα στον γήινο, υπερώριμο, κουρασμένο και κυνικό κόσμο που ζει, αδυνατεί να νιώσει. Μάλιστα, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τα παιδιά, όχι μόνο εξαιτίας του χριστουγεννιάτικου δένδρου που διακοσμούμε και φωτίζουμε, αλλά μ’ έναν πολύ βαθύτερο τρόπο, και μόνο τα παιδιά δεν ξαφνιάζονται για το ότι, όταν ο Θεός κατέρχεται στη γη, έρχεται ως παιδί.
Αυτή η εικόνα του Θεού ως παιδιού συνεχίζει να λάμπει μέσα από τις εικόνες και τα αναρίθμητα έργα τέχνης, φανερώνοντας πως ό,τι είναι ουσιαστικότερο και πλέον χαρμόσυνο στο Χριστιανισμό βρίσκεται ακριβώς εδώ, σ’ αυτήν την αιώνια παιδικότητα του Θεού. Οι ενήλικες, ακόμη και αυτοί που «συμπαθούν περισσότερο τα θρησκευτικά θέματα», περιμένουν και προσδοκούν από τη θρησκεία να δώσει εξηγήσεις και αναλύσεις· τη θέλουν έξυπνη και σοβαρή. Οι αντίπαλοί της είναι εξίσου σοβαροί, και, τελικά, τόσο βαρετοί, καθώς αντιμετωπίζουν τη θρησκεία μ’ ένα χαλάζι από «ορθολογικές» σφαίρες. Στην κοινωνία μας δεν υπάρχει καμιά φράση που να μεταφέρει καλύτερα την περιφρόνησή μας από το να χαρακτηρίσουμε κάτι λέγοντας πως «είναι παιδιάστικο». Μ’ άλλα λόγια, δεν είναι για τους ενήλικες, τους έξυπνους και σοβαρούς. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται εξίσου σοβαρά και βαρετά. Ο Χριστός όμως είπε, «γένησθε ως τα παιδία» (Ματθ. 18,3). Τι σημαίνει αυτό; Τι λείπει από τους ενήλικες, ή καλύτερα, τι έχει στραγγαλισθεί, καταπνιγεί, εκμηδενισθεί από ένα παχύ στρώμα ενηλικιότητας; Δεν είναι πάνω απ’ όλα αυτή η ικανότητα, η τόσο χαρακτηριστική των παιδιών, να θαυμάζουν, να αγαλλιούν και το πιο σπουδαίο να είναι γνήσια στη χαρά και στη λύπη; Η ενηλικίωση στραγγαλίζει επίσης την ικανότητα να εμπιστεύεσαι, να αυτοεγκαταλείπεσαι, να αφήνεσαι τελείως στην αγάπη και να πιστεύεις με όλη σου την ύπαρξη. Τελικά τα παιδιά παίρνουν στα σοβαρά ό,τι οι ενήλικες δεν μπορούν πλέον να αποδεχθούν: τα όνειρα, αυτά που διασπούν την καθημερινή μας εμπειρία και την κυνική μας καχυποψία, αυτό το βαθύ μυστήριο του κόσμου και κάθετι που αποκαλύπτεται στους αγίους, στα παιδιά και στους ποιητές.
Έτσι μόνο όταν εισχωρήσουμε στο παιδί που ζει κρυμμένο μέσα μας, μπορούμε να κάνουμε δικό μας το χαρμόσυνο μυστήριο του Θεού που έρχεται προς εμάς «ως παιδίον». Το παιδί δε διαθέτει ούτε κύρος ούτε εξουσία· όμως η απουσία ακριβώς κύρους το αναδεικνύει σε βασιλιά· πηγή της βαθιάς του δύναμης είναι η ανικανότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και η τρωτότητά του. Το παιδί σ’ αυτή τη μακρινή σπηλιά της Βηθλεέμ δεν έχει επιθυμία ώστε να το φοβόμαστε· εισέρχεται στις καρδιές μας χωρίς να μας εκφοβίζει, χωρίς να επιδεικνύει το κύρος και τη δύναμή του, αλλά μόνο με την αγάπη. Μας δίνεται ως παιδί, και μόνο ως παιδιά μπορούμε με τη σειρά μας να το αγαπήσουμε και να δοθούμε σ’ αυτό. Ο κόσμος κυβερνάται από τη δύναμη και την εξουσία, από το φόβο και την κυριαρχία. Το «παιδίον Θεός» μάς απελευθερώνει απ’ όλα αυτά. Το μόνο που επιθυμεί από μας είναι η αγάπη μας, που προσφέρεται με ελευθερία και χαρά· το μόνο που επιθυμεί από μας είναι να του δώσουμε την καρδιά μας. Και τη δίνουμε σ’ ένα ανυπεράσπιστο παιδί, που εμπνέει όμως τεράστια εμπιστοσύνη.
Με τη γιορτή των Χριστουγέννων η Εκκλησία μάς αποκαλύπτει ένα μυστήριο χαράς: το μυστήριο μιας ελεύθερα προσφερόμενης αγάπης που δεν επιβάλλεται σε κανέναν. Μιας αγάπης ικανής να δει, να αναγνωρίσει και να αγαπήσει το Θεό στο πρόσωπο του θείου Παιδιού, και να γίνει έτσι δώρο μιας νέας ζωής.
Πατρός Αλεξάνδρου Σμέμαν
Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
 

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ!!

Προσωπικές Σκέψεις πριν τα Χριστούγεννα...Μερικά ακόμα βήματα πριν από Το Σπήλαιο, για να συναντήσουμε Τον Αχώρητο, που μπόρεσε και χώρεσε μέσα σε μια σπηλιά, για να χωρέσει όλους εμάς στην δική Του Αγκαλιά...
Καθώς πλησιάζουμε απομένει άραγε κάτι που έπρεπε, και δεν κάναμε;...Τακτοποιήσαμε άραγε και την πιο μικρή ακαταστασία στο σπήλαιο της δικής μας σπηλιάς, της φάτνης της δικής μας καρδιάς;...Και μια και απομένουν ελάχιστες μόνο ωρες, σταματώ λιγάκι κι' αναλογίζομαι την κάθε μέρα που πέρασε...Αφήνω για λίγο όλες τις μέριμνες, όλα τα τρεχάματα, δίνω το χρόνο στον εαυτό μου να ξεκουραστεί από όλα αυτά, και να σκεφτεί τι έχει, πολύ σημαντικό απομείνει, που δεν έγινε...
Κάνοντας μια αναδρομή με το μυαλό μου, βλέπω πως πολλά πράγματα βρίσκονται ακόμα σε ακαταστασία, και σκέφτομαι τον κάθε άνθρωπο που έχω συναντήσει στην πορεία της ζωής μου, από το κοντινό μου περιβάλλον, μέχρι και το πιο απόμακρο...
Αν έχω, έστω και άθελα μου, πικράνει κάποιους συνανθρώπους μου, στεναχωρήσει, πληγώσει, απογοητεύσει , σκύβω το κεφάλι και ζητώ ταπεινά συγνώμη, από τον καθένα ξεχωριστά .
Ζητώ πρώτα συγνώμη από Τον Πλάστη και Τον Δημιουργό μου για κάθε σκέψη, πράξη, λόγο ,μου που Τον πόνεσαν. Που Του ξανακάρφωσαν τα καρφιά στις παλάμες, που Του ξαναλόγχισαν Την πλευρά , που Του ξαναπότισαν το ξύδι και τη χολή, που Του ξαναμάτωσαν Την Καρδιά.
Συγνώμη !

 Στην συνέχεια ζητώ συγνώμη από σένα. Εσένα τον σύντροφο, τον φίλο, τον αδελφό, την αδελφή, το παιδί, τον πατέρα, την μητέρα, τον συνάδελφο, τον τον κάθε διπλανό, μα και μακρινό συνοδοιπόρο, στην πορεία της ζωής, που πίκρανα, που στεναχώρεσα, που πόνεσα, που λύπησα, που απογοήτευσα, είτε θεληματικά, είτε άθελά μου. !
Συγνώμη σε όλους εσάς !

Με την συναίσθηση της ευθύνης, απέναντι Στον Θεό, και στον αδελφό μου, με αυτές τις σκέψεις, και αυτές τις δύο μεγάλες " Συγνώμες ", πλησιάζω κι΄ εγώ δειλά δειλά, με όλους εσάς, τους συνοδοιπόρους της ζωής, Στης Βηθλεέμ Το Σπήλαιο για να συναντήσω και να προσκυνήσω, μαζί με τους ποιμένες, Το Νεογέννητο Θείο Βρέφος...Καλά Χριστούγεννα σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής. Εύχομαι Το Θείο Φως Του Ουρανού να πλημμυρίσει ολονών τις καρδιές...!!!

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ;;;

Τί έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος για τα Χριστούγεννα

          

Κάποτε ρώτησαν τον Γέροντα Παΐσιο για τα Χριστούγεννα και πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ   ΠΑΡΘΕΝΟΥ              



Ο Χριστός με τη μεγάλη Του αγάπη και με την μεγάλη Του αγαλλίαση που σκορπάει στις ψυχές των πιστών με όλες τις άγιες γιορτές Του, μας ανασταίνει αληθινά αφού μας ανεβάζει ψηλά πνευματικά. Αρκεί να συμμετέχουμε και να έχουμε όρεξη πνευματική να τις πανηγυρίζουμε πνευματικά. Tότε τις γλεντάμε πνευματικά και μεθάμε πνευματικά από το παραδεισένιο κρασί που μας φέρνουν οι Άγιοι και μας κερνούν.
Τις γιορτές για να τις ζήσουμε, πρέπει να έχουμε τον νου μας στις Άγιες Ημέρες και όχι στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε για τις άγιες ημέρες. Να σκεφτόμαστε τα γεγονότα της κάθε Άγιας Ημέρας και να λέμε την ευχή δοξολογώντας το Θεό. Έτσι θα γιορτάζουμε με πολύ ευλάβεια κάθε γιορτή. Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις Ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που γιορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψέλνονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος, και έτσι δεν αλλοιώνεται.
– Γέροντα, μετά την Αγρυπνία των Χριστουγέννων δεν κοιμόμαστε;
– Χριστούγεννα και να κοιμηθούμε; Η μητέρα μου έλεγε: «Απόψε μόνον οι Εβραίοι κοιμούνται». Βλέπεις, τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι άρχοντες κοιμόνταν βαθιά, και οι ποιμένες «αγραυλούσαν». Φύλαγαν τα πρόβατα την νύχτα παίζοντας την φλογέρα. Κατάλαβες; Οι ποιμένες πού αγρυπνούσαν είδαν τον Χριστό.
– Πώς ήταν Γέροντα, το σπήλαιο;
– Ήταν μία σπηλιά μέσα σε έναν βράχο και είχε μία φάτνη, τίποτε άλλο δεν είχε. Εκεί πήγαινε κανένας φτωχός και άφηνε τα ζώα του. Η Παναγία με τον Ιωσήφ, επειδή όλα τα χάνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν πού να μείνουν, κατέληξαν σε αυτό το σπήλαιο.Εκεί ήταν το γαϊδουράκι και το βοϊδάκι, που με τα χνώτα τους ζέσταναν τον Χριστό! «Ἔγνω βοῦς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του κυρίου αὐτοῦ», δεν λέει ο Προφήτης Ησαΐας;
-Σε ένα τροπάριο, Γέροντα, λέει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος βλέποντας τον νεογέννητο Χριστό, «χαίρουσα ομού και δακρύουσα» αναρωτιόταν:… «Επιδώσω σοι μαζόν, τω τα σύμπαντα τρέφοντι, ή υμνήσω σε, Υιόν και Θεόν μου; Ποίαν εύρω επὶ σοί προσηγορίαν;»
– Αυτά είναι τα μυστήρια του Θεού, η πολύ μεγάλη συγκατάβαση του Θεού, την οποία δεν μπορούμε εμείς να συλλάβουμε!
– Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου»;
– Για να ζήσουμε αυτά τα θεία γεγονότα, πρέπει ο νους να είναι στα θεία νοήματα. Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος. «Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον», ψάλλουμε. Άμα ο νους μας είναι εκεί, στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το μεγάλο μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού. Εγώ θα εύχομαι η καρδιά σας να γίνει Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις ευλογίες Του.Απόσπασμα από το βιβλίο: «Περί προσευχής», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ (σελ. 195-196).

Μυρίζει ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ή πόλεμος στο ΑΙΓΑΙΟ?


Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΟΝ - Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ

O Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός σε μία ολονυχτία, στην γιορτή των Χριστουγέννων, που παραβρέθηκε η ψυχή του γέμισε με κατάνυξη,.Οταν γύρισε στο κελί του είδε όνειρο την Παναγία να του προσφέρει ένα βιβλίο και να του λέει να τον καταφάει. Υπό την επίδραση του ονείρου συνέθεσε για την γέννηση τού Χριστού το τροπάριο : Ἡ Παρθένος σήμερον... Από την στιγμή αυτή η ποιητική επιφοίτηση του οσίου Ρωμανού έμεινε άσβεστη και αναδείχτηκε ο εξοχότερος και μεγαλύτερος μελωδός της Εκκλησίας μας.
-O Ύμνος της Γέννησης
Ἡ Παρθένος σήμερον
τὸν Ὑπερούσιον τίκτει
καὶ ἡ Γῆ τὸ σπήλαιον
τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει
Ἄγγελοι μετὰ ποιμένων δοξολογοῦσι
Μάγοι δὲ μετὰ αστέρος ὁδοιποροῦσι
Δι ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον
ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

-Απολυτίκιο Χριστουγέννων:
Ἡ Γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν
ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως
ἐν αυτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες
ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο
Σὲ προσκυνεῖν τὸν ἥλιον τῆς δικαιοσύνης
καὶ Σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν
Κύριε δόξα Σοι.

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ -Η ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ-ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ!

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ | Η ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ


Η τοποθεσία της γέννησης του ΧριστούΗ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ. Στο βιβλίο του Μιχαία ( 742-687 π.χ)στο κεφ. 5:2 διαβάζουμε 2 Κι εσύ, Βηθλεέμ Εφραθά, η μικρή, αν και είσαι από τις πιο μικρές πόλεις του Ιούδα, εγώ θα κάνω να προέλθει εκείνος που θα γίνει άρχοντας του Ισραήλ. Η καταγωγή του είναι από παλιά, ξεπερνά την αρχή των ημερών της δημιουργίας. Σ’ αυτή την περικοπή ο προφητικός λόγος ( περίπου 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού) πρωταρχικά αναφέρεται στην τοποθεσία της γέννησης του Ιησού ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι το παιδί που θα γεννηθεί είναι ο προαιώνιος Θεός ( ενσαρκωση). Η Βηθλεέμ μια από τις πιο μικρές πόλεις του Ισραήλ θα είναι αυτή στην οποία θα γεννηθεί ο Θεάνθρωπος. Πρέπει να σημειωθεί ότι τον καιρό που γράφτηκε η προφητεία υπήρχαν δύο πόλεις στον Ισραήλ με το όνομα Βηθλεέμ μία κοντά στην Ιερουσαλήμ η οποία από αρχαίους χρόνους αναφαίρετο και ως Εφραθά και μία κοντά στην Ναζαρέτ ( αναφορά της οποίας γίνεται στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή 19:10,15).
 
Δεν είναι εκπληκτικό που η προφητεία αυτή είναι τόσο συγκεκριμένη και ξεκάθαρη που ορίζει ανάμεσα στις πόλεις του Ισραήλ ( περίπου στο σύνολο 100) την ασήμαντη Βηθλεέμ σαν την γενέτειρα του σωτήρα και ταυτοχρόνως φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι η Βηθλεέμ για την οποία αναφέρεται η προφητεία είναι η Εφραθά δηλ. αυτή που είναι κοντά στην Ιερουσαλήμ όπου έλαβε χώρα η γέννηση του Ιησού Χριστού;

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ'''ΤΟ ΨΩΜΙ ΠΟΥ ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΙΣ....ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥ'''!!!

Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου,τα ρούχα που συσσωρεύεις.....
Ποιόν αδικώ, λέει ο πλούσιος, προστατεύοντας αυτά που μου ανήκουν;
Πες μου λοιπόν, τι σου ανήκει; Από που τα πήρες και τα έφερες στη ζωή σου;
Δεν ήρθες στον κόσμο γυμνός; Γυμνός δεν θα επιστρέψεις στη γη; Που τα βρήκες αυτά που έχεις τώρα; Αν πιστεύεις ότι στα χάρισε η τύχη είσαι άθεος, δεν αναγνωρίζεις τον δημιουργό, δεν νοιώθεις ευγνωμοσύνη γι αυτόν που στα έδωσε· αν όμως παραδέχεσαι ότι προέρχονται απ τον Θεό, πες μου για ποιο λόγο στα έδωσε;
Μήπως είναι άδικος ο Θεός και μοιράζει άνισα τα απαραίτητα για τη ζωή; Γιατί εσύ είσαι πλούσιος κι εκείνος φτωχός; Όχι γι' άλλο λόγο παρά για να ανταμοιφθείς εσύ για την καλοσύνη και τη σωστή διαχείριση της περιουσίας, κι εκείνος για να κερδίσει τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής.
Όμως εσύ τα έκρυψες όλα στους αχόρταγους κόλπους της πλεονεξίας· νομίζεις λοιπόν ότι κανένα δεν αδικείς όταν τόσους στερείς από τα αγαθά αυτά;
Ποιος είναι πλεονέκτης; Όποιος δεν περιορίζεται στα απαραίτητα. Ποιος άρπαγας; Εκείνος που αφαιρεί την περιουσία των άλλων.
Εσύ δεν είσαι πλεονέκτης; Δεν είσαι άρπαγας; Δεν κρατάς για τον εαυτό σου όσα σου δόθηκαν για να τα διαχειρισθείς προς όφελος όλων; Αυτός που γδύνει τον ντυμένο θα ονομαστεί λωποδύτης αλλά αυτός που δεν ντύνει τον γυμνό μήπως δεν αξίζει αυτή την ονομασία;
Το ψωμί που αποθηκεύεις είναι του πεινασμένου, τα ρούχα που συσσωρεύεις είναι του γυμνού, τα παπούτσια που τα 'χεις και σαπίζουν είναι του ξυπόλυτου, τα λεφτά που θάβεις για να μη στα κλέψουν είναι του φτωχού. Είναι τόσοι αυτοί που αδικείς όσοι αυτοί που θα μπορούσες να βοηθήσεις.
Μέγας Βασίλειος
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ!!!!

«Μην πορεύεσαι μονάχος κανένα δρόμο του κό­σμου αυτού παρά μονάχα έχοντας μπροστά σου τον Κύριο Ιησού Χριστό...Με την ευχή του Ιησού εμπρός σου, με την πίστη σε Εκείνον εμπρός σου, με την αγάπη προς Εκείνον εμπρός σου, με την ανάσα, το δάκρυ και την κραυγή προς Εκείνον εμπρός σου...Τότε θα φεύγει από μπροστά σου κάθε θάνατος και κάθε πει­ρασμός, μα όχι εξαιτίας σου αλλά εξαιτίας Εκείνου που στέκει μπροστά σου»... ~ Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ-ΒΙΟΣ

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
Βιογραφία
Ο π. Ιωάννης (Ιβάν) Ίλιτς Σέργιεφ γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1829 μ.Χ., την μέρα εορτής του μεγάλου Σλαύου Οσίου Ιω...άννη της Ρίλας (Βουλγαρίας), του οποίου πήρε και το όνομα, στο χωριό Σούρα του Αρχάγγελσκ (βορεινή Λευκή θάλασσα της Ρωσίας). Ο πατέρας του ονομαζόταν Ηλίας (Ίλιτς) Μιχαήλοβιτς Σέργιεφ και η μητέρα του Θεοδώρα Βλάσιεβνα και ήσαν δύο ευσεβείς και με πενιχρή μόρφωση χωρικοί, ενώ ο παππούς του ήταν ιερέας.
Από μικρή ηλικία λόγω του οικογενειακού κλίματος η θεία λατρεία και η αυστηρή νηστεία έγιναν οι βάσεις της παιδικής του κατήχησης. Σε ηλικία 6 ετών άρχισε η μητέρα του να του παραδίδει μαθήματα και σε ηλικία 10 ετών στάλθηκε στην ενοριακή σχολή του Αρχάγγελσκ, όπου αποφοίτησε σε ηλικία 22 ετών ως αριστούχος στο θεολογικό Σεμινάριο, με αποτέλεσμα να επιτύχει κρατική υποτροφία και να σταλεί στη θεολογική Ακαδημία της Πετρούπολης. Την ίδια εποχή πεθαίνει ο πατέρας του σε ηλικία 48 ετών. Με όπλο τον καλλιγραφικό γραπτό του χαρακτήρα, γίνεται γραμματέας της Ακαδημίας και με πενιχρό μισθό, ζει αυτός και η μητέρα του. Ενώ είχε την επιθυμία να γίνει ιεραπόστολος στη μακρινή Κίνα, στο τέταρτο έτος των σπουδών περνάει βαθιά κατάθλιψη, που όμως την ξεπερνάει σιγά-σιγά. Μελετά τα γραπτά πολλών Πατέρων της Εκκλησίας και στέκεται ιδιαίτερα στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Φιλάρετο Μόσχας.
Στο τέλος των σπουδών του εγκαταλείπει οριστικά τη σκέψη της εξωτερικής ιεραποστολής και όταν του προτείνεται η θέση ιερέα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου στην Κρονστάνδη, στο νησί Κότλινε του Φιννικού κόλπου, που ήταν τόπος εξορίας. Ο γέροντας ιερέας Κωνσταντίνος Νετβίτσκυ του ζήτησε επιπλέον, και αυτός δέχτηκε, να νυμφευτεί και την κόρη του Ελισσάβετ Κωνσταντίνοβνα. Στις 11 Νοεμβρίου του 1855 μ.Χ. (26 ετών) έγινε διάκονος και την επόμενη μέρα πρεσβύτερος, από τον επίσκοπο Χριστόφορο Βιννίτσκυ, στο ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Ως ιερέας ο Ιωάννης, ακολουθεί αυστηρό πνευματικό βίο, ενώ η σύζυγός του γίνεται με αυταπάρνηση βοηθός στο έργο του και μετά από ένα χρονικό διάστημα συναποφασίζουν τελικά να ζήσουν χωρίς παιδιά, σαν αδέλφια.
Στον τόπο εξορίας, στην Κρονστάνδη, ο πληθυσμός ακολουθούσε βίο μακριά από την εκκλησιαστική πρακτική. Γρήγορα ο Ιωάννης κατάλαβε πως όλοι ανήκουν στο ποίμνιό του. Η προσέγγιση άρχισε από τα παιδιά, γιατί όπως έλεγε κρατούν ένα μέρος από το αρχικό μεγαλείο της εικόνας του Θεού. Ακολούθησαν σιγά-σιγά και οι μεγάλοι. Ενθάρρυνε κάθε άνδρα και γυναίκα να εισέλθουν στον εκκλησιαστικό βίο. Μοίραζε τα πενιχρά του έσοδα, με αποτέλεσμα ο ίδιος να στερείται ακόμα τα απαραίτητα. Ο ίδιος έπραττε σημαντικό ιεραποστολικό έργο. Αγόραζε τρόφιμα, φάρμακα, καλούσε γιατρούς.
Η βάση της φιλανθρωπικής του δράσης στηριζόταν στο να οργανώσει αυτούς που μπορούσαν να βοηθούν. Με συχνά κηρύγματα ανέλυε τις πολύπλευρες αιτίες της Κρονστανδικής πενίας και επαιτείας. Έτσι κατάφερε σύντομα να ιδρυθούν πτωχοκομεία, εργατικές πολυκατοικίες, επαγγελματικές σχολές και έτσι να δοθεί ανάλογα στον καθένα κατοικία και εργασία. Έμβλημά του υπήρξε η κοινωνική αλληλεγγύη γι αυτό και το έργο του αφορούσε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από καταγωγή ή θρησκευτική ομολογία.
Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α’.
Φερωνύμως δοχείον της θείας χάριτος, από νεότητας ώφθης τη καθαρά σου ζωή, Ιωάννη θαυμαστέ, Κρονστάνδης καύχημα. Συ γαρ αγάπης θησαυρός και θαυμάτων αυτουργός, εδείχθης Πνεύματι Θείω. Ευαγγελίου τον Λόγον, ως φως εκλάμπων πάσιν Άγιε.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ!!!

Όταν ενώνομαι με τον Χριστό, αισθάνομαι χαρά και γαλήνη στην καρδιά μου και όταν προσκολλώμαι στα αισθητά πράγματα του κόσμου, στενοχωριέμαι και θλίβομαι...
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης
Φωτογραφία της Κατερινα Μωραϊτη.
 

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ -ΓΙΑ ΤΕΚΝΑ

Η μητέρα, γεννώντας ένα παιδί, δίνει στον κόσμο ένα άτομο και στη συνέχεια πρέπει να δώσει στον ουρανό έναν άγγελο.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
 

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ!!!

Ήταν κάποτε ένας μοναχός...
Προχωρούσε στο δάσος μια μέρα...
Και ξαφνικά περνάει ένας άνδρας τρέχοντας...
Μετά από λίγη ώρα περνάει και ένας άλλος άντρας που κρατάει όπλο και ρωτάει τον μοναχό...
"Πριν λίγο πέρασε ένας τύπος από εδώ, που πήγε;"
Εκείνος δεν απάντησε...
"Λέγε!" του φώναξε...
" Δεν θέλω να σου πω..." Ο άνδρας τα έχασε...
Έστριψε το πιστόλι του να ρίξει στον μοναχό...
" Τι εννοείς;"
" Αν σου πω που πήγε θα τον σκοτώσεις, αν σου πω ψέμα πως πήγε από αλλού θα αμαρτήσω άρα σου λέω μια αλήθεια, πως δεν θέλω να σου πω..."
Ο μόναχος προτίμησε να πεθάνει παρά να πεί ψέματα...
Μα ο άνδρας τα έχασε...
Πέταξε το όπλο ζήτησε συγχώρεση και έγινε μετά από καιρό εγινε μοναχος!!!

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ....

Ζούμε σε έναν υλικό κόσμο,
αλλά αυτό που ψάχνουμε,
είναι αυτό που δεν μπορούμε να αγοράσουμε...

!!!!!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
Τα Χριστούγεννα είναι μια καταπληκτική στιγμή που η καρδιά γεμίζει με την προσδοκία ενός θαύματος ... Και αυτό το θαύμα συμβαίνει!
Η Γέννηση του Χριστού είναι το πιο ελπιδοφόρο γεγονός, τόσο στη γη όσο και στον ουρανό, γιατί εδώ πραγματοποιήθηκε ένα θαύμα όλων των θαυμάτων.
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ!!!!

ΛΙΓΕΣ ήμερες πριν πέρασε από το καλύβι μας ένα νέο και απλό παιδί, ονόματι Κωνσταντίνος. Με απορία ανέφερε ένα συγκλονιστικό γεγονός, πού έζησε σε ένα σουβλατζίδικο στην πόλη, όπου διαμένει. Μάς είπε χαρακτηριστικά:
Πριν από μία βδομάδα περίπου, απογευματάκι είχα πάει στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς γιά να φάω νηστίσιμη πίτα, «ορφανό», όπως τη λένε διότι περιέχει μόνο νηστήσιμα προϊόντα. Έκατσα σε ένα τραπέζι μέσα στο σουβλατζίδικο. Μου αρέσουν πολύ ό γύροι, άλλα αφού είναι Σαρακοστή δεν μου κάνει καρδιά να άρτηθώ. Έτσι είπα να τούς φάω νηστίσιμους. Όπως, λοιπόν έτρωγα το «ορφανό», ξάφνου μία παράξενη και πρωτόγνωρη γαλήνη ένιωσα να αγκαλιάζει όλα μου το είναι. Αμέσως, στα καλά καθούμενα, χωρίς, κάτι εξωτερικά να με επηρεάζει, μία θεϊκή ειρήνη με σκέπασε και μού γλύκανε την ψυχή. Τέτοια ηρεμία δεν ξανάνιωσα ποτές μου. Άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου, δεν μπορούσα να τα κρύψω, και τότε ένιωσα, σαν μικρό παιδί, να αγαπάω όλον τον κόσμο. Σαν να είχα ξαναγεννηθεί. Τέτοιο πράγμα δεν μου ξανασυνέβη στη ζωή μου. Σκέτος Παράδεισος! Μα, μήπως πλανιέμαι, πάτερ; Εγώ δεν γνωρίζω και πολλά γράμματα. Μεροκαματιάρης είμαι. Εσείς, πού ξέρετε καλύτερα, γιά πέστε μου, ήταν καλό ή κακό αυτό που έπαθα;
Εγώ έμεινα άφωνος. Δεν ήξερα τί να τού απαντήσω! Πόσο «σκανδαλωδώς» συμπεριφέρεται ό Θεός! Πράγματα, πού πολλοί γραμματιζούμενοι και στοχαζόμενοι κάνουν δεκαετίες, και αν, γιά να τα νιώσουν, αυτός ό τρισμακάριος Κώστας με τη μακαρία απλότητα του κατάφερε να τα βιώσει. Να ζήσει με δάκρυα στα μάτια του την εμπειρία της Θείας Χάριτος μέσα σε ένα απλό σουβλατζίδικο της γειτονιάς...
Τι να να σου πω, παιδάκι μου; κατάφερα να ψελλίσω. Είδε ό Θεός τη θυσία, πού έκανες, μέσα στον πειρασμό των οσμών να δώσεις μαρτυρία πίστης και νηστείας, και φαίνεται συγκινήθηκε. Γι' αυτό και σου έστειλε ένα χάδι, ένα μικρό γλύκισμα να δοκιμάσεις γιά να πάρεις μία μικρή γεύση τού ουρανίου ζαχαροπλαστείου, πού μάς αναμένει στον Παράδεισο, γιά να το θυμάσαι σε όλη σου την ζωή, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ(ΙΩΑΝΗΣ Γ,8)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ .Αγιορείτικες Κουβέντες. ΤΑΜΠΑΚΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΙΕΡΕΥΣ
Αναρτήθηκε από PROSKINITIS
Φωτογραφία του Όρος Σινά.
 

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ!!!!

Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος:
«Αυταπατάσαι και σφάλλεις πάρα πολύ, αν νομίζεις ότι άλλα απαιτούνται από τον κοσμικό και άλλα από τον μοναχό. Διότι πρέπει το ίδιο να ανεβούν όλοι οι άνθρωποι· και εκείνο το οποίο ανέτρεψε όλην την οικουμένη είναι αυτή η αντίληψη· νομίζουμε ότι μόνο από το μοναχό απαιτείται μεγαλύτερη ακρίβεια (στή ζωή του), στους δε υπολοίπους επιτρέπεται να ζούν με ραθυμία.»
Ο Κύριος είπε σαφώς ότι απαιτείται από όλους, πού θέλουν να σωθούν, η τήρηση ΟΛΩΝ των εντολών: «Όποιος τηρήσει όλες τις εντολές και μόνο μία δεν τηρήσει ακριβώς, είναι παραβάτης όλων», δηλ. είναι σαν να μην τήρησε καμμία.
« Ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ͵ πταίσῃ δὲ ἐν ἐνί͵ γέγονε πάντων ἔνοχος» (Ἐπιστολὴ Ἰακώβου Β΄ 10)
 

ΕΙΜΑΣΤΕ ...ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΤΙΓΜΕΣ...,ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ..!!!

Eίμαστε μια χούφτα στιγμές στις τσέπες του χρόνου...
 

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ

Γράμμα του μικρού Αλέξη, που δημοσιοποίησε ο Σύλλογος “To Φωτεινό Αστέρι”, που εδρεύει στην Πάτρα....
Φωτογραφία της Ηρώ-Ρούλα Γκαργκάσουλα.
 

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ!

Αυτό το Αίμα κάνει το νου μας περισσότερο λαμπρό και από τη φωτιά και την ψυχή μας πιο ωραία από το χρυσάφι. Όσοι μεταλαμβάνουν αυτό το Σώμα φορούν τον ίδιο τον Βασιλέα...
~ Περί της συνεχούς Μεταλήψεως των Αχράντων Του Χριστού Μυστηρίων, Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.
 
Φωτογραφία της Λαμπρινή Παπαποστόλου.
 

ΑΡΧΙΜ.ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ

"Η αποκάλυψη του Θεού δεν είναι τα οράματα, αλλά οι ελεύσεις της Θείας Χάριτος που έρχονται σταδιακά."
~ Αρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ!!!!

Κι αν νομίζεις πως έχασες το παν, κάποιος υπάρχει, ο Θεός! Κι όταν έχεις το Θεό, έχεις το παν...
Φωτογραφία της Vasiliki Mpatala.
 

''Η ΑΓΑΠΗ΄΄'''!!!

Η αγάπη δεν γνωρίζει στενόψυχους μικροϋπολογισμούς..αψηφά τα πάντα !Είναι εφευρετική ,πολυμήχανη ,ριψοκίνδυνη,αποφασιστική... Έχει μέσα της το στοιχείο της θυσίας και του ηρωϊσμού ..!
Καλή δύναμη !!
Φωτογραφία της Μαίρη Σαλούπη.
 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ!

Τ Ο Θ Ε Ι Ο Δ Ω Ρ Ο
Των Χριστουγέννων την παραμονή
ο Θεός έστειλε έναν μικρούλη άγγελο στη γη:
«Σ' ελατοδάσος σαν βρεθείς»,
είπε χαμογελώντας,
«κόψε ένα έλατο και στο πιο μικρό γλυκό
μικρό παιδί πάνω στη Γη,
στο πιο ευαίσθητο και τρυφερό
να το χαρίσεις, από Εμένα ενθύμιο».


Στενοχωρήθηκε ο μικρούλης άγγελος:
«Σε ποιον να το δώσω;
Πώς θα καταλάβω ποιο απ' τα παιδάκια
έχει την ευλογία του Θεού;»
«Μόνος σου θα το καταλάβεις», απάντησε ο Θεός.
Κι έφυγε ο ουράνιος επισκέπτης.
Το φεγγάρι έφεγγε από ψηλά, ο δρόμος ήταν φωτεινός,
σε πολιτεία τεράστια οδηγούσε.


Παντού ακούγονταν λόγια γιορταστικά,
παντού περιμένει η ευτυχία τα παιδάκια...
Ρίχνοντας στον ώμο το μικρό έλατο,
βαδίζει ο άγγελος με χαρά...
Κοιτάξτε μόνοι σας στα παράθυρα,-
μεγάλη γίνεται γιορτή!
Τα έλατα φωτίζονται με λαμπιόνια,
όπως γίνεται πάντα τα Χριστούγεννα.


Από σπίτι σε σπίτι βιαστικά
ο άγγελος άρχισε να περνά,
για να βρει εκείνο το παιδί που πρέπει
το έλατο του Θεού να χαρίσει.
Όμορφα κι υπάκουα
πολλά είδε παιδάκια,
του Θεού το έλατο σαν έβλεπαν
ξεχνούσανε τα πάντα κι έτρεχαν προς αυτό.


Το ένα λέει: «Αξίζω το έλατο αυτό!»
Ένα άλλο του φωνάζει:
«Μη συγκρίνεσαι μ' εμένα,
είμαι καλύτερος από σένα!»
«Όχι, εγώ είμαι καλύτερη απ' όλους
δικό μου είναι το έλατο αυτό!»
Ο άγγελος ήρεμα ακούει,
κοιτώντας τους με θλίψη.


Όλοι εναντίον όλων,
καθένας παίνευε μόνο τον εαυτό του,
τον ανταγωνιστή κοιτάζοντας με τρόμο
ή με μίσος φοβερό.
Βγήκε ο άγγελος στο δρόμο,
τρομαγμένος... «Θεέ μου!
Δίδαξε με π’ως το δώρο το ανεκτίμητο
το δικό Σου να χαρίσω!»


Ο άγγελος στο δρόμο συναντάει
έναν μικρούλη –στέκεται τούτος και κοιτάει
το έλατο του Θεού–
και φλέγεται από ενθουσιασμό το βλέμμα του.
«Έλατο! Ελατάκι!», είπε χτυπώντας
παλαμάκια. «Τι κρίμα που δεν είμαι άξιος
το έλατο αυτό να πάρω,
μα ούτε κι αυτό για μένα είναι...


Να το πας όμως στην αδελφούλα μου
που στο κρεβάτι άρρωστη είναι.
Δώσ' της χαρά μεγάλη –
αξίζει το έλατο αυτό!
Άδικα να μην κλαίει!»
Ψιθύρισε στον άγγελο το αγοράκι
και ο άγγελος χαμογελώντας καθαρά
το έλατο του δίνει.


Θαύμα μεγάλο έγινε
αστέρια άρχισαν από τον ουρανό να πέφτουν
λάμποντας σμαραγδένια,
στου έλατου κάθισαν τα κλαδιά.
Φέγγει το έλατο, λαμποκοπά,
ουράνιο φέρει σημάδι·
τρέμει από ενθουσιασμό
ο έκπληκτος πιτσιρικάς...


Κι αγάπη έλαβε τόση
ο άγγελος, συγκινημένος δακρύζει,
στο Θεό κλαδάκι όμορφο
σαν δώρο ανεκτίμητο πήγε.
Φιοντόρ Ντοστογιέφκι μετάφραση Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη.
Φωτογραφία της Ηρώ-Ρούλα Γκαργκάσουλα.